گل اركيده

خدا سلام رساند و گفت:

زهرا — Fri, 16 Jan 2009 14:33:00 GMT

خدا سلام رساند و گفت

مادرم خواب ديد که من درخت تاکم. تنم سبز است و از هر سرانگشتم، خوشه هاي سرخ انگور آويزان.
مادرم شاد شد از اين خواب و آن را به آب گفت.

***

فرداي آن روز، خواب مادرم تعبير شد و من ديدم اينجا که منم باغچه اي است و عمري ست که من ريشه در خاک دارم. و ناگزير دستهايم جوانه زد و تنم، ترک خورد و پاهايم عمق را به جستجو رفت.
و از آن پس تاکي که همسايه ما بود، رفيقم شد.
و او بود که به من گفت: همه عالم مي روند و همه عالم مي دوند، پس تو هم رفتن و دويدن بياموز.
من خنديدم و گفتم: اما چگونه بدويم و چگونه برويم که ما درختيم و پاهايمان در بند!
او گفت: هر کس اما به نوعي مي دود. آسمان به گونه اي مي دود و کوه به گونه اي و درخت به نوعي.
تو هم بايد از غورگي تا انگوري بدوي.
و ما از صبح تا غروب دويديم. از غروب تا شب دويديم و از شب تا سحر. زير داغي آفتاب دويديم و زير خنکي ماه، دويديم. همه بهار را دويديم و همه تابستان را.
وقتي ديگران خسته بودند، ما مي دويديم. وقتي ديگران نشسته بودند، ما مي دويديم و وقتي همه در خواب بودند، ما مي دويديم. تب مي کرديم و گُر مي گرفتيم و مي سوختيم و مي دويديم. هيچ کس اما دويدن ما را نمي ديد. هيچ کس دويدن حبّه انگوري را براي رسيدن نمي بيند.
و سرانجام رسيديم. و سرانجام خامي سبز ما به سرخي پختگي رسيد. و سرانجام هر غوره، انگوري شد.
من از اين رسيدن شاد بودم، تاکِ همسايه اما شاد نبود و به من گفت: تو نمي رسي مگر اينکه از اين ميوه هاي رسيده ات، بگذري. و به دست نمي آوري مگر آنچه را به دست آورده اي، از دست بدهي. و نصيبي به تو نمي رسد مگر آنکه نصيبت را ببخشي.
و ما از دست داديم و گذشتيم و بخشيديم؛ همه داروندار تابستان مان را.

***
مادرم خواب ديد که من تاکم. تنم زرد است و بي برگ و بار؛ با شاخه هايي لخت و عور.
مادرم اندوهگين شد و خوابش را به هيچ کس نگفت. فرداي آن روز اما خواب مادرم تعبير شد و من ديدم که درختي ام بي برگ و بي ميوه. و همان روز بود که پاييز آمد و بالاپوشي برايم آورد و آن را بر دوشم انداخت و به نرمي گفت: خدا سلام رساند و گفت: مبارکت باد اين شولاي عرياني؛ که تو اکنون داراترين درختي. و چه زيباست که هيچ کس نمي داند تو آن پادشاهي که براي رسيدن به اين همه بي چيزي تا کجاها دويدي!

عرفان نظر آهاري

باز امد بوي ماه مدرسه

زهرا — Fri, 28 Sep 2007 13:23:00 GMT

باز بوي دفتر

پاک کن ها ي سفيد

ته مداد قرمز

باز هم مهر رسيد

باز هم رج زدن حرف الف

باز هم دخترکي سر به هوا.دختري گيج که نامش کبراست.

و هزاران سال است

قول ها داده به خود

و گرفته تصميم

که دگر بار کتاب خود را

باز جا نگذارد.شب به زير باران

آن کتاب کهنه.همچنان خيس وچروکيده و باران زده است

باز هم سال دگر

باز پاييز دگر

باز تصميم دگر

باز کوکب خانم

چند مهمان دارد

باز هم سفره رنگين پهن است

و کدام از ماها

در پس اين همه سال...

حسرت خوردن از آن سفره کوکب خانم

همچنان با اونيست؟

خوش به حال عباس

خوش به حال کبري

خوش به حال حسنک

که همه دغدغه شان.

سفره ودفتر خيس است وصداي يک بز

خوش به حال همه شان

که زما جاماندند

همه کودک ماندند

ورسيديم ما به سرابي که هم اکنون هستيم

وغم غربت ايام گذشته است که دايم با ماست!!!!!!!

نقطه ضعف=نقطه قوت

زهرا — Fri, 27 Jul 2007 14:07:00 GMT

نقطه ضعف=نقطه قوت

كودكي ده ساله كه دست چپش در يك حادثه رانندگي از بازو قطع شده بود ، براي تعليم فنون رزمي جودو به يك استاد سپرده شد. پدر كودك اصرار داشت استاد از فرزندش يك قهرمان جودو بسازد استاد پذيرفت و به پدر كودك قول داد كه يك سال بعد مي تواند فرزندش را در مقام قهرماني كل باشگاه ها ببيند.
در طول شش ماه استاد فقط روي بدن سازي كودك كار كرد و در عرض اين شش ماه حتي يك فن جودو را به او تعليم نداد. بعد از 6 ماه خبررسيد كه
يك ماه بعد مسابقات محلي در شهر برگزار مي شود.استاد به كودك ده ساله فقط يك فن آموزش داد و تا زمان برگزاري مسابقات فقط روز آن تك فن كار كرد.سر انجام مسابقات انجام شدو كودك توانست در ميان اعجاب همگان با آن تك فن همه حريفان خود را شكست دهد!
سه ماه بعد كودك توانست در مسابقات بين باشگاه ها نيز با استفاده از همان تك فن برنده شود و سال بعد نيز در مسابقات كشوري، آن كودك يك دست موفق شد تمام حريفان را زمين بزند و به عنوان قهرمان سراسري كشورانتخاب گردد.
وقتي مسابقات به پايان رسيد، در راه بازگشت به منزل، كودك از استاد رازپيروزي اش را پرسيد. استاد گفت: "دليل پيروزي تو اين بود كه اولاً به همان يك فن به خوبي مسلط بودي، ثانياً تنها اميدت همان يك فن بود، و سوم اينكه راه شناخته شده مقابله با اين فن ، گرفتن دست چپ حريف بود كه تو چنين دستي نداشتي!
ياد بگير كه در زندگي ، از نقاط ضعف خود به عنوان نقاط قوت خود استفاده كني.
راز موفقيت در زندگي ، داشتن امكانات نيست ، بلكه استفاده از "بي امكاني" به عنوان نقطه قوت است."

سياه سياه سياه

زهرا — Tue, 24 Jul 2007 13:21:00 GMT

اين شعر توسط يک بچه آفريقايي نوشته شده و استدلال شگفت انگيزي داره :

وقتي به دنيا ميام، سياهم، وقتي بزرگ ميشم، سياهم، وقتي ميرم زير آفتاب، سياهم، وقتي مي ترسم، سياهم، وقتي مريض ميشم، سياهم، وقتي مي ميرم، هنوزم سياهم... و تو، آدم سفيد، وقتي به دنيا مياي، صورتي اي، وقتي بزرگ ميشي، سفيدي، وقتي ميري زير آفتاب، قرمزي، وقتي سردت ميشه، آبي اي، وقتي مي ترسي، زردي، وقتي مريض ميشي، سبزي، و وقتي مي ميري، خاکستري اي... و تو به من ميگي رنگين پوست؟؟؟

گفتنش راحته...

زهرا — Fri, 06 Jul 2007 01:57:00 GMT

هرچي خاطره ي تلخ داري بريز تو يه جعبه. عطر قديميت هم بذار داخلش. درش رو محكم ببند. جعبه رو به گوشه اي تاريک از ذهنت ببر.
يه عطر جديد بخر.برو حموم و خودت رو خوب بشور. لباسهاي تميز و نو بپوش.
عطر جديدت رو انقدر بزن تا خوب حسش کني. برو رو پشت بوم خونتون. به آسمان آبي نگاه کن، خيلي بزرگه، مثل يه سقف هميشه بالاي سرته. حالا به روبرو نگاه کن، يه دشتي بزرگ پر از ساختمون مي بيني با آدماي جورواجور. آينده ات مثل روبروته نمي دوني توش چه خبره.
يه نفس عميق بکش، امروز يه بوي تازه مي دي، انگار که خودت نيستي، با بوي تازه هيچ خاطره اي نداري، مثل يه صفحه ي سفيدي براي نوشته هاي تازه. بذار زندگي روي صفحه هاي سفيدت هر چي كه دلش خواست بنويسه. براي خوب و بدش غصه نخور، حتي يه کتاب شيرين هم توش پر از صفحات تلخه.

به خدا اعتماد كن

كيستي تو...

زهرا — Mon, 25 Jun 2007 00:03:00 GMT

کيستي که من
اين گونه
به اعتماد
نام خود را
با تو مي گويم
کليد خانه ام را
در دستت مي گذارم
نان شادي هايم را
با تو قسمت مي کنم
به کنارت مي نشينم و
بر زانوي تو
اين چنين آرام
به خواب مي روم؟

احمد شاملو